थानेश्वर अधिकारी । बिहानको पहिलो घामसँगै जीवनका नयाँ सपना देख्ने मानिसहरू धेरै हुन्छन्। तर सबै सपना सजिलै पूरा हुँदैनन्। कतिपयका लागि जीवन भनेको संघर्षको अर्को नाम हुन्छ। हरेक बिहान आशा बोकेर उठ्ने र हरेक रात भोलिको राम्रो दिनको विश्वासमा निदाउने हजारौँ नेपालीमध्ये एक हुन् ऋषिराम गैरे।

उनको कथा कुनै चलचित्रको पटकथा होइन। यो एउटा सामान्य नेपालीको असाधारण संघर्षको वास्तविक कथा हो, जसले जीवनमा बारम्बार असफलता भोगे पनि कहिल्यै हार मानेन।

पहाडबाट तराईसम्मको यात्रा

२०४६ साल भदौ २३ गते अर्घाखाँची जिल्लाको साविक धनचौर गाउँ विकास समिति वडा नं. १ मा ऋषिराम गैरेको जन्म भयो। पहाडको सामान्य किसान परिवारमा हुर्किएका उनले बाल्यकाल अभावसँगै बिताए। गाउँको सरल जीवन, परिवारको माया र भविष्यप्रतिको आशाले उनको बाल्यकाल रंगिएको थियो।

तर समयसँगै परिवारले नयाँ सम्भावनाको खोजी गर्नुपर्‍यो। २०५८ सालमा पूरा परिवार तराई झर्‍यो। कपिलवस्तुको बाणगंगा नगरपालिका–६ उनीहरूको नयाँ बासस्थान बन्यो। नयाँ ठाउँ, नयाँ वातावरण र नयाँ संघर्षसँगै जीवनको अर्को अध्याय सुरु भयो।

सपना बोकेर दुबई पुगे, तर एक महिनामै फर्कनुपर्‍यो

परिवारको आर्थिक अवस्था सुधार्ने चाहना प्रत्येक युवामा हुन्छ। ऋषिराममा पनि त्यही सपना थियो। करिब २० वर्षको उमेरमा उनी वैदेशिक रोजगारीका लागि दुबई पुगे।

घरबाट बिदा हुँदा उनका आँखामा परिवारका लागि केही गर्ने अठोट थियो। तर कहिलेकाहीँ जीवनले योजना अनुसार साथ दिँदैन। विभिन्न परिस्थितिका कारण उनी दुबईमा एक महिना एक दिन मात्र बस्न सके। मनभरि सपना बोकेर गएका उनी खाली हात नेपाल फर्किन बाध्य भए। त्यो क्षण धेरैका लागि अन्तिम हार हुन सक्थ्यो। तर ऋषिरामका लागि त्यो नयाँ सुरुवात थियो।

कतारको पसिनाले बनेको आफ्नै घर

नेपाल फर्किएपछि उनले हार स्वीकारेनन्। फेरि वैदेशिक रोजगारी रोजे र कतार पुगे। त्यहाँ उनले करिब चार वर्षसम्म निरन्तर मेहनत गरे। कठोर घाम, लामो कामको समय र परिवारबाट टाढाको पीडाबीच उनले एउटा सपना साकार पारे—आफ्नै सानो घर निर्माण।

आफ्नो कमाइबाट बनेको त्यो घर केवल इँटा र सिमेन्टको संरचना थिएन। त्यो उनका वर्षौँको पसिना, त्याग र परिवारप्रतिको मायाको प्रतीक थियो। तर घर बनेसँगै जीवनका सबै समस्या भने समाप्त भएनन्। आर्थिक स्थायित्व अझै टाढै थियो।

मलेसियादेखि व्यवसायसम्म, तर सफलता अझै टाढा

सन् २०१३ मा उनी पुनः वैदेशिक रोजगारीका लागि मलेसिया पुगे। करिब २६ महिनासम्म काम गरेर नेपाल फर्किएपछि उनको सोच थियो—अब आफ्नै देशमा केही गर्ने।

त्यसपछि उनले अर्घाखाँची–दिल्ली बस व्यवसायमा सानो लगानी गरे। आफ्नै व्यवसायमार्फत भविष्य बदल्ने सपना देखेका थिए। तर व्यापारले सोचेजस्तो साथ दिएन। लगानी भयो, समय बित्यो, तर अपेक्षित सफलता हात परेन। धेरै मानिस यस्तै अवस्थामा निराश हुन्छन्। तर ऋषिरामले फेरि अर्को बाटो रोजे।

सात वर्ष सरकारी सेवामा

त्यसपछि उनले नेपाल सरकारअन्तर्गत कृषि सामग्री सम्बन्धी कार्यालय, धनगढी देखि कपिलवस्तुमा रहेको  प्रधानमन्त्री कृषि आधुनिकीकरण परियोजना इकाई कार्यालयमा सवारी चालकका रूपमा काम गर्ने अवसर पाए। करिब सात वर्षसम्म उनले इमानदारी, अनुशासन र जिम्मेवारीका साथ सेवा गरे। नियमित जागिरले परिवारलाई केही राहत दियो। छोराछोरी हुर्किँदै गए। उनीहरूको पढाइ, स्वास्थ्य र भविष्यप्रतिको जिम्मेवारी बढ्दै गयो।

तर एउटा बाबुको मन सधैँ सन्तानको भविष्यका लागि अझ धेरै गर्न चाहन्छ। यही सोचले उनलाई फेरि नयाँ निर्णय लिन बाध्य बनायो।

फेरि विदेश… फेरि संघर्ष

जीवनलाई अझ राम्रो बनाउने आशामा उनले पुनः वैदेशिक रोजगारी रोजे। पछिल्ला दुई वर्षमा उनी दुबई, पाकिस्तान र कम्बोडिया पुगे। हरेक देशमा नयाँ आशा बोकेर पुगे। तर सबै ठाउँमा सफलता सजिलै भेटिएन।

कहिले कामको समस्या, कहिले आर्थिक अभाव, कहिले परिस्थितिको प्रतिकूलता—जीवनले बारम्बार परीक्षा लिइरह्यो। तर एउटा कुरा कहिल्यै बदलिएन—उनको आत्मविश्वास।

उनी आज पनि भन्छन्, “मानिस तबसम्म हार्दैन, जबसम्म उसले प्रयास गर्न छोड्दैन।”

संघर्षले सिकाएको जीवन

ऋषिराम गैरेको जीवनले एउटा गहिरो सन्देश दिन्छ। सफलताको कथा सुन्दा सजिलो लाग्छ, तर त्यसको पछाडि असंख्य निद्राहीन रात, पसिना, आँसु र असफलताहरू लुकेका हुन्छन्।

उनले बारम्बार असफलता भोगे, तर असफलतालाई कहिल्यै अन्तिम निर्णय मानेनन्। प्रत्येक असफलताबाट नयाँ पाठ सिके, नयाँ साहस बटुले र फेरि अघि बढे।

आज पनि उनको यात्रा रोकिएको छैन। अझै पनि उनी आफ्नो परिवारको उज्ज्वल भविष्यका लागि संघर्ष गरिरहेका छन्। उनको विश्वास छ—इमानदार मेहनत, धैर्य र निरन्तर प्रयासले एक दिन अवश्य सफलता दिलाउँछ।

ऋषिराम गैरेको कथा केवल एउटा व्यक्तिको कथा होइन। यो विदेश र स्वदेशमा दिनरात पसिना बगाइरहेका लाखौँ नेपाली श्रमिकहरूको साझा कथा हो। सपनाका लागि घर छोड्ने, परिवारका लागि आफ्नो खुसी त्याग्ने र असफलताबीच पनि मुस्कुराएर अघि बढ्ने सबै नेपालीको प्रतिनिधि कथा हो।

सायद यही कारणले उनको जीवनले एउटा सन्देश दिन्छ—

“संघर्ष कहिल्यै व्यर्थ हुँदैन। समय ढिलो हुन सक्छ, तर इमानदार मेहनतले आफ्नो गन्तव्य एक दिन अवश्य भेट्छ।”